Αντιδράσεις από δύο κόμματα του ελληνικού κοινοβουλίου προκάλεσαν τα όσα αποκάλυψαν με τις συνεντεύξεις που έδωσαν οι Αλέξης Κούγιας και Αχιλλέας Μπέος. Έξι ερωτήματα απευθύνει ο ΣΥΡΙΖΑ, ανακοίνωση εξέδωσε η Δημοκρατική Αριστερά.
Τα έξι ερωτήματα του ΣΥΡΙΖΑ:
1.Τι απέγιναν οι φάκελοι για τα στημένα παιχνίδια;
2.Θα συνεχιστεί η χρηματοδότηση της Σούπερ Λίγκας μέσω του ΟΠΑΠ;
3.Επιμένει στην παροχή νέων αδειών αθλητικού στοιχηματισμού και στην απελευθέρωση του τζόγου;
4.Πότε έγινε ο τελευταίος έλεγχος πόθεν έσχες των παραγόντων, των διαιτητών και των μάνατζερ και με ποια αποτελέσματα;
5.Διεξάγονται αιφνιδιαστικοί έλεγχοι ντόπινγκ στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο;
6.Αν έχει γίνει έλεγχος νομιμότητας στο πρωτάθλημα Β’ εθνικής, έχουν εντοπιστεί περιπτώσεις συνιδιοκτησίας ομάδων και χειραγώγησης αγώνων;
Η ανακοίνωση της Δημοκρατικής Αριστεράς:
«Στο ποδόσφαιρο της χώρας εμπλέκονται και άτομα του υποκόσμου αλλά και παράγοντες που θα έπρεπε να είναι στη φυλακή. Οι δολοφονίες σε ραντεβού θανάτου οπαδών, τα επαναλαμβανόμενα επεισόδια, οι χουλιγκανισμοί, τα στημένα παιχνίδια, οι απόπειρες δωροδοκίας παικτών και διαιτητών, οι απειλές και οι επιθέσεις σε παίκτες, διαιτητές και παράγοντες, συνθέτουν το παζλ της εικόνας του ελληνικού ποδοσφαίρου. Τα όσα έχουν συμβεί το τελευταίο διάστημα, αποτελούν μια μεγάλη ευκαιρία για την πολιτεία προκειμένου να παρέμβει αποφασιστικά στο έρεβος του ποδοσφαίρου».
πηγή: sportfm.gr
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Παρασκευή 11 Μαρτίου 2011
Παρασκευή 28 Ιανουαρίου 2011
ΕΙΔΗΣΕΙΣ/ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ - Πέρνουν πίσω τους Μεσογειακούς;
Η Ελλάδα, κατά πάσα πιθανότητα, δεν θα διοργανώσει τελικά τους Μεσογειακούς Αγώνες του 2013! Οι τελευταίες πληροφορίες από το Παρίσι αναφέρουν πως η απόφαση έχει ληφθεί κατά απόλυτη σχεδόν πλειοψηφία και το μόνο που απομένει είναι η επίσημη ανακοίνωση, η οποία θα αναφέρει ότι ο Βόλος και η Λάρισα θα χάσουν τους Μεσογειακούς Αγώνες.
Ο λόγος ασφαλώς είναι η οικονομική κρίση και η έλλειψης κονδυλίων που καθιστά αδύνατη τη διοργάνωση των Μεσογειακών αγώνων του 2013, κάτι που γνωρίζει πολύ καλά η ελληνική πλευρά και γι αυτό δεν έχει αντιδράσει το τελευταίο διάστημα.
Σε αναμονή για την επίσημη απόφαση
Ο λόγος ασφαλώς είναι η οικονομική κρίση και η έλλειψης κονδυλίων που καθιστά αδύνατη τη διοργάνωση των Μεσογειακών αγώνων του 2013, κάτι που γνωρίζει πολύ καλά η ελληνική πλευρά και γι αυτό δεν έχει αντιδράσει το τελευταίο διάστημα.
Σε αναμονή για την επίσημη απόφαση
Τρίτη 18 Ιανουαρίου 2011
Άρθρο - "Πρωταθλητισμός" - Μια παρεξηγημένη έννοια
Άρθρο του Γιώργου Μαυρωτά απο το: protagon.gr
Δεν μπορεί, κάποιους γνωστούς θα έχετε γύρω σας (ή ακόμα κι εσείς οι ίδιοι) που πηγαίνουν τα παιδιά τους να κάνουν κάποιο άθλημα. Είτε ατομικό, είτε ομαδικό. Στο μυαλό τους έχουν, ή μάλλον έχουμε γιατί είμαι μεταξύ αυτών, καταρχήν να κάνουν τα παιδιά μας αθλητισμό. Σχολικός αθλητισμός ουσιαστικά δεν υφίσταται, οπότε το κενό αυτό έρχονται να το καλύψουν τα σωματεία. Στο πίσω μέρος του εγκεφάλου μας μπορεί κάποιοι να ονειρευόμαστε διακρίσεις για το παιδί μας. Από την άλλη κάποιοι μπορεί να λένε «Εγώ δεν θα αφήσω τα παιδιά μου να κάνουν πρωταθλητισμό» ή «Καλός ο αθλητισμός, αλλά όχι ο πρωταθλητισμός». Πώς όμως διαχωρίζονται αυτά τα δύο; Καταρχήν αν θέλαμε να ορίσουμε τον πρωταθλητισμό θα λέγαμε ότι δεν είναι τίποτε άλλο παρά αθλητισμός με αγωνιστικούς στόχους. Αυτός που κάνει απλά αθλητισμό έχει σκοπό να βελτιωθεί ο ίδιος (π.χ. να μάθει να κολυμπάει, να φτιάξει ωραίο σώμα, να βελτιώσει τη φυσική του κατάσταση). Αυτός που κάνει πρωταθλητισμό έχει στόχο να βελτιωθεί ο ίδιος έτσι ώστε να ανταγωνιστεί άλλους και να διακριθεί. Ένας υποψήφιος για ολυμπιακό μετάλλιο κάνει πρωταθλητισμό. Όμως κι ένας πιτσιρικάς που έχει βάλει στόχο την κατάκτηση μεταλλίου στο παιδικό ή στο περιφερειακό πρωτάθλημα κάνει επίσης πρωταθλητισμό. Σε διαφορετική κλίμακα αλλά οι βασικές αρχές είναι οι ίδιες.
Πώς γίνεται αυτή η μετάβαση από τον αθλητισμό στον πρωταθλητισμό; Όχι πάντως κατά δήλωση από τη μια στιγμή στην άλλη. Γίνεται σταδιακά και υπό προϋποθέσεις. Για τα παιδιά που ξεχωρίζουν μετά τα πρώτα στάδια, αρχίζει από τους προπονητές μια ολοένα και πιο συστηματική προπόνηση. Στα παιδιά αυτό αρέσει γιατί όταν είναι καλοί σε κάτι αυτό το κάτι αυτόματα τους ελκύει, έχουν κίνητρο να το κάνουν. Το ίδιο ισχύει και για τους γονείς. Μέχρι εδώ ουδέν μεμπτόν. Το μεμπτόν κατά τη γνώμη μου αρχίζει όταν οι προπονητές ( καμιά φορά και οι γονείς) αρχίζουν να θεωρούν ότι οι νεαροί αθλητές είναι μόνο αθλητές. Όταν δεν λαμβάνουν υπόψη τους τις άλλες δραστηριότητες των παιδιών που είναι και πιο σημαντικές (σχολείο, ξένες γλώσσες κλπ). Επίσης η πρώιμη, υπερβολική πίεση για επιτυχίες σε παιδιά, έχει ως αποτέλεσμα να τα «καίει» και σωματικά αλλά και συναισθηματικά.
Η διαχείριση λοιπόν της κατάστασης αυτής και η εύρεση της ισορροπίας είναι το κλειδί για να απολαύσουν τα παιδιά τις ευεργετικές επιδράσεις του αθλητισμού και του πρωταθλητισμού. Μεταξύ των πολλών αυτών ευεργετημάτων θα ξεχώριζα τις εξής:
• Για τα σημερινά παιδιά που στον ελεύθερο (;) χρόνο τους δεν μπορούν πλέον να παίξουν μπάλα ή κυνηγητό στη γειτονιά, αλλά μόνο να παίξουν στο computer και στο playstation, ο αθλητισμός είναι το καλύτερο αντίδοτο στην αρρώστια της εποχής, την παιδική παχυσαρκία.
• Ίσως πουθενά αλλού ένα παιδί δεν μαθαίνει καλύτερα το «Τα αγαθά κόποις κτώνται». Μπορεί να ξεγελάσει τον μπαμπά ή τη μαμά ή το δάσκαλο στο σχολείο, αλλά όχι την μεζούρα και το χρονόμετρο που δεν λένε ποτέ ψέματα. Η επιτυχία δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα γνωριμίας, «μαγκιάς», διορισμού ή κληρονομιάς (όπως συμβαίνει πολλές φορές στην κοινωνία μας), αλλά μόνο ιδρώτα.
• Το παιδί μαθαίνει ότι και η ήττα και η αποτυχία είναι μέσα στο παιχνίδι. Αυτό που δεν είναι στο παιχνίδι είναι η παραίτηση.
• Η διαχείριση του άγχους είναι ένα άλλο σημαντικό μάθημα. Πριν τους αγώνες ή κατά τη διάρκεια τους, το άγχος είναι πάντα παρόν και σιγά-σιγά το παιδί μαθαίνει να το διαχειρίζεται.
• Μαθαίνει στην αυτοπειθαρχία που είναι προίκα για όλη του τη ζωή
• Όταν πρέπει να χωρέσει αρκετά πράγματα στο χρόνο του ήδη από την μικρή ηλικία, το παιδί μαθαίνει να μην αφήνει το χρόνο του να πηγαίνει χαμένος. Κάθε ώρα τηλεόρασης που υποκαθιστά ο αθλητισμός είναι χρυσάφι.
• Αν επικεντρωνόμασταν στα ομαδικά αθλήματα θα κατέγραφα κι άλλες ευεργετικές επιδράσεις (π.χ. η έννοια της κοινής επιτυχίας, το «εγώ» που υποτάσσεται στο «εμείς», η αλληλεγγύη κ.ά. ) αλλά αυτό θέλει ένα ολόκληρο άρθρο μόνο του.
Ο πρωταθλητισμός λοιπόν είναι μια παρεξηγημένη έννοια. Κάνω πρωταθλητισμό δεν σημαίνει βγαίνω πρώτος, αλλά δίνω τον καλύτερο εαυτό μου για να βγω πρώτος. Πρωταθλητισμός δεν σημαίνει « νίκη με κάθε τίμημα» και δεν σημαίνει σώνει και καλά «αποκλειστική απασχόληση», όπως πιθανώς πιστεύουν πολλοί. Μην φοβόσαστε λοιπόν όταν ακούτε τη λέξη «πρωταθλητισμός». Μην αφήνετε τα λίγα αρνητικά να υπερκαλύπτουν τα πολλά θετικά. Απλώς, μπροστά στη λέξη να βάζετε πάντα το επίθετο «ισορροπημένος».
Η ζωή είναι γλιστερός δρόμος. Ο άκριτος πρωταθλητισμός είναι σαν ένα γρήγορο, ελαφρύ αυτοκίνητο, χωρίς καλά φρένα που ταξιδεύει σ’ αυτόν. Πάει γρήγορα, αλλά όχι με ασφάλεια. Αντίθετα, ο ισορροπημένος πρωταθλητισμός είναι σαν ένα στιβαρό αυτοκίνητο με ABS, γεμάτο αερόσακους. Μπορεί να μην κόβει συχνά πρώτο το νήμα, αλλά πάντα τερματίζει. Τι θα προτιμούσατε εσείς για το παιδί σας;
Δεν μπορεί, κάποιους γνωστούς θα έχετε γύρω σας (ή ακόμα κι εσείς οι ίδιοι) που πηγαίνουν τα παιδιά τους να κάνουν κάποιο άθλημα. Είτε ατομικό, είτε ομαδικό. Στο μυαλό τους έχουν, ή μάλλον έχουμε γιατί είμαι μεταξύ αυτών, καταρχήν να κάνουν τα παιδιά μας αθλητισμό. Σχολικός αθλητισμός ουσιαστικά δεν υφίσταται, οπότε το κενό αυτό έρχονται να το καλύψουν τα σωματεία. Στο πίσω μέρος του εγκεφάλου μας μπορεί κάποιοι να ονειρευόμαστε διακρίσεις για το παιδί μας. Από την άλλη κάποιοι μπορεί να λένε «Εγώ δεν θα αφήσω τα παιδιά μου να κάνουν πρωταθλητισμό» ή «Καλός ο αθλητισμός, αλλά όχι ο πρωταθλητισμός». Πώς όμως διαχωρίζονται αυτά τα δύο; Καταρχήν αν θέλαμε να ορίσουμε τον πρωταθλητισμό θα λέγαμε ότι δεν είναι τίποτε άλλο παρά αθλητισμός με αγωνιστικούς στόχους. Αυτός που κάνει απλά αθλητισμό έχει σκοπό να βελτιωθεί ο ίδιος (π.χ. να μάθει να κολυμπάει, να φτιάξει ωραίο σώμα, να βελτιώσει τη φυσική του κατάσταση). Αυτός που κάνει πρωταθλητισμό έχει στόχο να βελτιωθεί ο ίδιος έτσι ώστε να ανταγωνιστεί άλλους και να διακριθεί. Ένας υποψήφιος για ολυμπιακό μετάλλιο κάνει πρωταθλητισμό. Όμως κι ένας πιτσιρικάς που έχει βάλει στόχο την κατάκτηση μεταλλίου στο παιδικό ή στο περιφερειακό πρωτάθλημα κάνει επίσης πρωταθλητισμό. Σε διαφορετική κλίμακα αλλά οι βασικές αρχές είναι οι ίδιες.
Πώς γίνεται αυτή η μετάβαση από τον αθλητισμό στον πρωταθλητισμό; Όχι πάντως κατά δήλωση από τη μια στιγμή στην άλλη. Γίνεται σταδιακά και υπό προϋποθέσεις. Για τα παιδιά που ξεχωρίζουν μετά τα πρώτα στάδια, αρχίζει από τους προπονητές μια ολοένα και πιο συστηματική προπόνηση. Στα παιδιά αυτό αρέσει γιατί όταν είναι καλοί σε κάτι αυτό το κάτι αυτόματα τους ελκύει, έχουν κίνητρο να το κάνουν. Το ίδιο ισχύει και για τους γονείς. Μέχρι εδώ ουδέν μεμπτόν. Το μεμπτόν κατά τη γνώμη μου αρχίζει όταν οι προπονητές ( καμιά φορά και οι γονείς) αρχίζουν να θεωρούν ότι οι νεαροί αθλητές είναι μόνο αθλητές. Όταν δεν λαμβάνουν υπόψη τους τις άλλες δραστηριότητες των παιδιών που είναι και πιο σημαντικές (σχολείο, ξένες γλώσσες κλπ). Επίσης η πρώιμη, υπερβολική πίεση για επιτυχίες σε παιδιά, έχει ως αποτέλεσμα να τα «καίει» και σωματικά αλλά και συναισθηματικά.
Η διαχείριση λοιπόν της κατάστασης αυτής και η εύρεση της ισορροπίας είναι το κλειδί για να απολαύσουν τα παιδιά τις ευεργετικές επιδράσεις του αθλητισμού και του πρωταθλητισμού. Μεταξύ των πολλών αυτών ευεργετημάτων θα ξεχώριζα τις εξής:
• Για τα σημερινά παιδιά που στον ελεύθερο (;) χρόνο τους δεν μπορούν πλέον να παίξουν μπάλα ή κυνηγητό στη γειτονιά, αλλά μόνο να παίξουν στο computer και στο playstation, ο αθλητισμός είναι το καλύτερο αντίδοτο στην αρρώστια της εποχής, την παιδική παχυσαρκία.
• Ίσως πουθενά αλλού ένα παιδί δεν μαθαίνει καλύτερα το «Τα αγαθά κόποις κτώνται». Μπορεί να ξεγελάσει τον μπαμπά ή τη μαμά ή το δάσκαλο στο σχολείο, αλλά όχι την μεζούρα και το χρονόμετρο που δεν λένε ποτέ ψέματα. Η επιτυχία δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα γνωριμίας, «μαγκιάς», διορισμού ή κληρονομιάς (όπως συμβαίνει πολλές φορές στην κοινωνία μας), αλλά μόνο ιδρώτα.
• Το παιδί μαθαίνει ότι και η ήττα και η αποτυχία είναι μέσα στο παιχνίδι. Αυτό που δεν είναι στο παιχνίδι είναι η παραίτηση.
• Η διαχείριση του άγχους είναι ένα άλλο σημαντικό μάθημα. Πριν τους αγώνες ή κατά τη διάρκεια τους, το άγχος είναι πάντα παρόν και σιγά-σιγά το παιδί μαθαίνει να το διαχειρίζεται.
• Μαθαίνει στην αυτοπειθαρχία που είναι προίκα για όλη του τη ζωή
• Όταν πρέπει να χωρέσει αρκετά πράγματα στο χρόνο του ήδη από την μικρή ηλικία, το παιδί μαθαίνει να μην αφήνει το χρόνο του να πηγαίνει χαμένος. Κάθε ώρα τηλεόρασης που υποκαθιστά ο αθλητισμός είναι χρυσάφι.
• Αν επικεντρωνόμασταν στα ομαδικά αθλήματα θα κατέγραφα κι άλλες ευεργετικές επιδράσεις (π.χ. η έννοια της κοινής επιτυχίας, το «εγώ» που υποτάσσεται στο «εμείς», η αλληλεγγύη κ.ά. ) αλλά αυτό θέλει ένα ολόκληρο άρθρο μόνο του.
Ο πρωταθλητισμός λοιπόν είναι μια παρεξηγημένη έννοια. Κάνω πρωταθλητισμό δεν σημαίνει βγαίνω πρώτος, αλλά δίνω τον καλύτερο εαυτό μου για να βγω πρώτος. Πρωταθλητισμός δεν σημαίνει « νίκη με κάθε τίμημα» και δεν σημαίνει σώνει και καλά «αποκλειστική απασχόληση», όπως πιθανώς πιστεύουν πολλοί. Μην φοβόσαστε λοιπόν όταν ακούτε τη λέξη «πρωταθλητισμός». Μην αφήνετε τα λίγα αρνητικά να υπερκαλύπτουν τα πολλά θετικά. Απλώς, μπροστά στη λέξη να βάζετε πάντα το επίθετο «ισορροπημένος».
Η ζωή είναι γλιστερός δρόμος. Ο άκριτος πρωταθλητισμός είναι σαν ένα γρήγορο, ελαφρύ αυτοκίνητο, χωρίς καλά φρένα που ταξιδεύει σ’ αυτόν. Πάει γρήγορα, αλλά όχι με ασφάλεια. Αντίθετα, ο ισορροπημένος πρωταθλητισμός είναι σαν ένα στιβαρό αυτοκίνητο με ABS, γεμάτο αερόσακους. Μπορεί να μην κόβει συχνά πρώτο το νήμα, αλλά πάντα τερματίζει. Τι θα προτιμούσατε εσείς για το παιδί σας;
Παρασκευή 14 Ιανουαρίου 2011
ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ - "Θα διακόπτονται αγώνες"
Σημαντική πρόοδος στην εξάλειψη των επεισοδίων από τα γήπεδα υποστήριξε πως έχει γίνει φέτος ο Γενικός Γραμματέας Αθλητισμού, Παναγιώτης Μπιτσαξής, μιλώντας στον NovaΣΠΟΡ FM 94.6.
Διακοπή όταν δεν υπάρχουν όροι ασφαλούς διεξαγωγής ενός αγώνα είναι η πρότασή του, ενώ τα χρήματα από τις τιμωρίες θα πηγαίνουν σε ομάδες που προάγουν τη φίλαθλη συμπεριφορά.
Περισσότερα στο λινκ:
http://www.sport-fm.gr/article/452866
Διακοπή όταν δεν υπάρχουν όροι ασφαλούς διεξαγωγής ενός αγώνα είναι η πρότασή του, ενώ τα χρήματα από τις τιμωρίες θα πηγαίνουν σε ομάδες που προάγουν τη φίλαθλη συμπεριφορά.
Περισσότερα στο λινκ:
http://www.sport-fm.gr/article/452866
Πέμπτη 25 Νοεμβρίου 2010
ΑΡΘΡΟ - Τι Αθλητισμό θέλουμε;
του Γιώργου Μαυρωτά*
Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για την χρηματοδότηση του ελληνικού αθλητισμού. Εν όψει μάλιστα των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου έχει πιάσει άγχος τον αθλητικό κόσμο αν θα έχουμε εκεί αξιοπρεπή εκπροσώπηση κλπ. Ο εφιάλτης τους είναι ο πίνακας μεταλλίων τον Αύγουστο του 2012 χωρίς την Ελλάδα μέσα. Είναι αυτό όμως το ζητούμενο; Κατά τη γνώμη μου όχι το σημαντικότερο. Ο αθλητισμός είναι κάτι πολύ πιο σπουδαίο από έναν πίνακα μεταλλίων που μπορεί να διαμορφωθεί κυριολεκτικά από «μια ζαριά», δηλαδή λίγα εκατοστά του μέτρου ή του δευτερολέπτου, ένα καλάθι ή ένα γκολ που δεν μπήκε, ένα παραπάτημα…
Ας ξεκινήσουμε από κάποια δεδομένα. Ολοι παραδέχονται ότι ο αθλητισμός είναι ευεργετικός για την κοινωνία για πολλούς λόγους που δεν χρειάζεται να αναλύσουμε εδώ. Ιδίως για τους νέους είναι κατά τη γνώμη μου απαραίτητος. Παλιά η ψυχαγωγία των παιδιών συνδυαζόταν με τη σωματική άσκηση. Παρέες, αλάνες, αναψοκοκκινισμένα πρόσωπα, ματωμένα γόνατα συνέθεταν το σκηνικό του «πάω να παίξω». Στη σημερινή εποχή του playstation και του facebook αυτό έπαψε να ισχύει. Ακόμα και για κάλαντα, τα παιδιά πάνε με το αυτοκίνητο για να κρατάει τσίλιες ο μπαμπάς. Προσθέστε σε αυτά και τα άφθονα junk foods κι έχετε ολοκληρώσει το παζλ της παιδικής παχυσαρκίας.
Υπάρχουν πολλοί που λένε ότι εφόσον ο αθλητισμός είναι ούτως ή άλλως ωφέλιμος για έναν νέο, τότε δεν χρειάζεται κίνητρα για να αναπτυχθεί, θα γίνει αυθόρμητα. Μάλιστα, η πολιτεία με αφορμή τα προ διετίας θορυβώδη φαινόμενα ντόπινγκ, ακολούθησε την πολιτική «πονάει χέρι, κόψει χέρι». Και το άκρον άωτον του παραλόγου είναι ότι με πρόσχημα την καταπολέμηση του ντόπινγκ ανέβασε τον πήχη των διακρίσεων. Η πολιτεία όταν θέλει να στρέψει τους πολίτες προς συγκεκριμένες συμπεριφορές που πιστεύει ότι είναι ευεργετικές, δίνει κίνητρα. Ορθολογικά όμως κίνητρα. Επενδύει στο καθαρό περιβάλλον, δίνοντας κίνητρα για Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, εξοικονόμηση ενέργειας κλπ. Επενδύει στην υγεία των πολιτών, δίνοντας κίνητρα για άθληση ιδιαίτερα στις μικρές ηλικίες. Σχολικό αθλητισμό έτσι κι αλλιώς δεν έχουμε, ας υπάρχει τουλάχιστον ένα «καρότο» για τον φουκαρά το γονιό που πηγαινοφέρνει τα παιδιά του σε γυμναστήρια, κολυμβητήρια, γήπεδα κλπ. Επίσης οι εποχές έχουν αλλάξει. Οι γονείς μου δεν ξόδεψαν δεκάρα για να κάνω αθλητισμό, εγώ τώρα όμως ως γονιός, βάζω το χέρι στην τσέπη για να αθληθούν τα παιδιά μου. Ξέρω όμως ότι επενδύω στο μέλλον τους. Όχι στο μέλλον τους ως πρωταθλητών, αλλά ως ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων.
Ο αγωνιστικός αθλητισμός έχει μια συγκεκριμένη πίτα. Ένα κομμάτι πηγαίνει στον υψηλό αθλητισμό, κι ένα στις υποδομές. Το τι μέρος της πίτας θα μοιραστεί είναι θέμα πολιτικής. Λίγα για πολλούς ή πολλά για λίγους; Την δεκαετία του '90 και ως τους Ολυμπιακούς της Αθήνας το βάρος δόθηκε στον υψηλό αθλητισμό. Έπαιρνε ένα μεγάλο κομμάτι από μια μεγάλη πίτα. Τώρα θα αρκεστεί σε ένα μικρότερο κομμάτι από μια μικρότερη πίτα. Όμως χρειάζεται πολύ προσοχή στη δοσολογία. Ο υψηλός αθλητισμός και οι υποδομές είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Χωρίς τα φυτώρια των υποδομών δεν υπάρχει υψηλός αθλητισμός και από την άλλη χωρίς πρότυπα δεν μπορεί να προσελκύσεις παιδάκια στις υποδομές. Αν εξαφανιστεί το ένα εξαφανίζεται και το άλλο. Έτσι όσοι λένε ότι δεν χρειαζόμαστε τον υψηλό αθλητισμό, ας γυρίσουν το βλέμμα 23 χρόνια πίσω για να θυμηθούν πώς γέμισε μπασκέτες η Ελλάδα κι ας αναλογιστούν τι τους θυμίζει το όνομα «Γκάλης».
Μην έχουμε αυταπάτες. Η χώρα μας είναι σε ουσιαστική οικονομική χρεωκοπία ήδη από τον προηγούμενο Μάιο. Σε μια δύσκολη λοιπόν οικονομική συγκυρία οι ομοσπονδίες ανησυχούν. Οι νοικοκύρηδες όμως δεν θα εξαφανιστούν. Με ορθολογική χρήση των λιγότερων έστω πόρων θα επιβιώσουν και θα φέρουν κι επιτυχίες. Όσοι όμως είχαν επαναπαυθεί στο άφθονο κρατικό χρήμα θα ξεβολευτούν, θα τα βρουν σκούρα. Θα εξαφανιστούν μαζί με τα σωματεία σφραγίδες που τους συντηρούσαν. Έχοντας αυτά κατά νου, πιστεύω ότι η κρίση είναι ευκαιρία και για τον αθλητισμό, να κάνει την αυτοκάθαρσή του.
Κι αφού είμαστε στο protagon ας εκμεταλλευτώ την ευκαιρία να αναφερθώ στο ρόλο κάποιων πρωταγωνιστών: των ολυμπιονικών. Ο ρόλος των απόμαχων, κυρίως, ολυμπιονικών σε μια τέτοια κατάσταση είναι να θέτουν πρώτοι τα ζητήματα που αφορούν τον αθλητισμό, να προκαλούν συζητήσεις και να θίγουν τα κακώς κείμενα, ακόμα κι εντός του οίκου τους. Δεν έχουν να χάσουν τίποτε, παρά μόνο να ξανακερδίσουν την χαμένη τους αξιοπιστία.
Πολλά χρόνια ο αθλητισμός έπαιζε τον ρόλο του εθνικού μας Viagra. Πολλοί πόνταραν σε αυτό και πλούτισαν από αυτό (…ή από άλλα φάρμακα). Σήμερα νομίζω ότι το μεγάλο στοίχημα για την ελληνική κοινωνία είναι πώς θ’ αυξήσουμε τον αθλητισμό που κάνουμε, σε σχέση με αυτόν που καταναλώνουμε.
*Επίκουρος καθηγητής στη Σχολή Χημικών του ΕΜΠ. Εχει λάβει μέρος σε πέντε ολυμπιακές διοργανώσεις με την εθνική ομάδα πόλο, της οποίας υπήρξε αρχηγός από το 1995 ως το 2000, αγωνιζόμενος 511 φορές με το εθνόσημο.
Τελευταία μάλιστα ξεκίνησε και το "ταξίδι" του στην συγγραφή. Πρώτη του απόπειρα το "Θεώρημα της Επτάδας" που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ.
Το βιβλίο θα παραουσιαστεί στις 29/11 στις 1930 στο ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΣ στην Ομόνοια και μέχρι τώρα έχει πάρει πολύ καλές κριτικές.
Το συνιστούμε ανεπιφύλακτα
Το άρθρο αναρτήθηκε στο λινκ:
http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=70&smid=382&ArticleID=4672&reftab=61&t=%CE%A4%CE%B9-%CE%B1%CE%B8%CE%BB%CE%B7%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C-%CE%B8%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5;
και μας παραχωρήθηκε για αναδημοσιεύση από τον ίδιο.
Ευχαριστούμε πολύ!
Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για την χρηματοδότηση του ελληνικού αθλητισμού. Εν όψει μάλιστα των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου έχει πιάσει άγχος τον αθλητικό κόσμο αν θα έχουμε εκεί αξιοπρεπή εκπροσώπηση κλπ. Ο εφιάλτης τους είναι ο πίνακας μεταλλίων τον Αύγουστο του 2012 χωρίς την Ελλάδα μέσα. Είναι αυτό όμως το ζητούμενο; Κατά τη γνώμη μου όχι το σημαντικότερο. Ο αθλητισμός είναι κάτι πολύ πιο σπουδαίο από έναν πίνακα μεταλλίων που μπορεί να διαμορφωθεί κυριολεκτικά από «μια ζαριά», δηλαδή λίγα εκατοστά του μέτρου ή του δευτερολέπτου, ένα καλάθι ή ένα γκολ που δεν μπήκε, ένα παραπάτημα…
Ας ξεκινήσουμε από κάποια δεδομένα. Ολοι παραδέχονται ότι ο αθλητισμός είναι ευεργετικός για την κοινωνία για πολλούς λόγους που δεν χρειάζεται να αναλύσουμε εδώ. Ιδίως για τους νέους είναι κατά τη γνώμη μου απαραίτητος. Παλιά η ψυχαγωγία των παιδιών συνδυαζόταν με τη σωματική άσκηση. Παρέες, αλάνες, αναψοκοκκινισμένα πρόσωπα, ματωμένα γόνατα συνέθεταν το σκηνικό του «πάω να παίξω». Στη σημερινή εποχή του playstation και του facebook αυτό έπαψε να ισχύει. Ακόμα και για κάλαντα, τα παιδιά πάνε με το αυτοκίνητο για να κρατάει τσίλιες ο μπαμπάς. Προσθέστε σε αυτά και τα άφθονα junk foods κι έχετε ολοκληρώσει το παζλ της παιδικής παχυσαρκίας.
Υπάρχουν πολλοί που λένε ότι εφόσον ο αθλητισμός είναι ούτως ή άλλως ωφέλιμος για έναν νέο, τότε δεν χρειάζεται κίνητρα για να αναπτυχθεί, θα γίνει αυθόρμητα. Μάλιστα, η πολιτεία με αφορμή τα προ διετίας θορυβώδη φαινόμενα ντόπινγκ, ακολούθησε την πολιτική «πονάει χέρι, κόψει χέρι». Και το άκρον άωτον του παραλόγου είναι ότι με πρόσχημα την καταπολέμηση του ντόπινγκ ανέβασε τον πήχη των διακρίσεων. Η πολιτεία όταν θέλει να στρέψει τους πολίτες προς συγκεκριμένες συμπεριφορές που πιστεύει ότι είναι ευεργετικές, δίνει κίνητρα. Ορθολογικά όμως κίνητρα. Επενδύει στο καθαρό περιβάλλον, δίνοντας κίνητρα για Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, εξοικονόμηση ενέργειας κλπ. Επενδύει στην υγεία των πολιτών, δίνοντας κίνητρα για άθληση ιδιαίτερα στις μικρές ηλικίες. Σχολικό αθλητισμό έτσι κι αλλιώς δεν έχουμε, ας υπάρχει τουλάχιστον ένα «καρότο» για τον φουκαρά το γονιό που πηγαινοφέρνει τα παιδιά του σε γυμναστήρια, κολυμβητήρια, γήπεδα κλπ. Επίσης οι εποχές έχουν αλλάξει. Οι γονείς μου δεν ξόδεψαν δεκάρα για να κάνω αθλητισμό, εγώ τώρα όμως ως γονιός, βάζω το χέρι στην τσέπη για να αθληθούν τα παιδιά μου. Ξέρω όμως ότι επενδύω στο μέλλον τους. Όχι στο μέλλον τους ως πρωταθλητών, αλλά ως ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων.
Ο αγωνιστικός αθλητισμός έχει μια συγκεκριμένη πίτα. Ένα κομμάτι πηγαίνει στον υψηλό αθλητισμό, κι ένα στις υποδομές. Το τι μέρος της πίτας θα μοιραστεί είναι θέμα πολιτικής. Λίγα για πολλούς ή πολλά για λίγους; Την δεκαετία του '90 και ως τους Ολυμπιακούς της Αθήνας το βάρος δόθηκε στον υψηλό αθλητισμό. Έπαιρνε ένα μεγάλο κομμάτι από μια μεγάλη πίτα. Τώρα θα αρκεστεί σε ένα μικρότερο κομμάτι από μια μικρότερη πίτα. Όμως χρειάζεται πολύ προσοχή στη δοσολογία. Ο υψηλός αθλητισμός και οι υποδομές είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Χωρίς τα φυτώρια των υποδομών δεν υπάρχει υψηλός αθλητισμός και από την άλλη χωρίς πρότυπα δεν μπορεί να προσελκύσεις παιδάκια στις υποδομές. Αν εξαφανιστεί το ένα εξαφανίζεται και το άλλο. Έτσι όσοι λένε ότι δεν χρειαζόμαστε τον υψηλό αθλητισμό, ας γυρίσουν το βλέμμα 23 χρόνια πίσω για να θυμηθούν πώς γέμισε μπασκέτες η Ελλάδα κι ας αναλογιστούν τι τους θυμίζει το όνομα «Γκάλης».
Μην έχουμε αυταπάτες. Η χώρα μας είναι σε ουσιαστική οικονομική χρεωκοπία ήδη από τον προηγούμενο Μάιο. Σε μια δύσκολη λοιπόν οικονομική συγκυρία οι ομοσπονδίες ανησυχούν. Οι νοικοκύρηδες όμως δεν θα εξαφανιστούν. Με ορθολογική χρήση των λιγότερων έστω πόρων θα επιβιώσουν και θα φέρουν κι επιτυχίες. Όσοι όμως είχαν επαναπαυθεί στο άφθονο κρατικό χρήμα θα ξεβολευτούν, θα τα βρουν σκούρα. Θα εξαφανιστούν μαζί με τα σωματεία σφραγίδες που τους συντηρούσαν. Έχοντας αυτά κατά νου, πιστεύω ότι η κρίση είναι ευκαιρία και για τον αθλητισμό, να κάνει την αυτοκάθαρσή του.
Κι αφού είμαστε στο protagon ας εκμεταλλευτώ την ευκαιρία να αναφερθώ στο ρόλο κάποιων πρωταγωνιστών: των ολυμπιονικών. Ο ρόλος των απόμαχων, κυρίως, ολυμπιονικών σε μια τέτοια κατάσταση είναι να θέτουν πρώτοι τα ζητήματα που αφορούν τον αθλητισμό, να προκαλούν συζητήσεις και να θίγουν τα κακώς κείμενα, ακόμα κι εντός του οίκου τους. Δεν έχουν να χάσουν τίποτε, παρά μόνο να ξανακερδίσουν την χαμένη τους αξιοπιστία.
Πολλά χρόνια ο αθλητισμός έπαιζε τον ρόλο του εθνικού μας Viagra. Πολλοί πόνταραν σε αυτό και πλούτισαν από αυτό (…ή από άλλα φάρμακα). Σήμερα νομίζω ότι το μεγάλο στοίχημα για την ελληνική κοινωνία είναι πώς θ’ αυξήσουμε τον αθλητισμό που κάνουμε, σε σχέση με αυτόν που καταναλώνουμε.
*Επίκουρος καθηγητής στη Σχολή Χημικών του ΕΜΠ. Εχει λάβει μέρος σε πέντε ολυμπιακές διοργανώσεις με την εθνική ομάδα πόλο, της οποίας υπήρξε αρχηγός από το 1995 ως το 2000, αγωνιζόμενος 511 φορές με το εθνόσημο.
Τελευταία μάλιστα ξεκίνησε και το "ταξίδι" του στην συγγραφή. Πρώτη του απόπειρα το "Θεώρημα της Επτάδας" που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ.
Το βιβλίο θα παραουσιαστεί στις 29/11 στις 1930 στο ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΣ στην Ομόνοια και μέχρι τώρα έχει πάρει πολύ καλές κριτικές.
Το συνιστούμε ανεπιφύλακτα
Το άρθρο αναρτήθηκε στο λινκ:
http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=70&smid=382&ArticleID=4672&reftab=61&t=%CE%A4%CE%B9-%CE%B1%CE%B8%CE%BB%CE%B7%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C-%CE%B8%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5;
και μας παραχωρήθηκε για αναδημοσιεύση από τον ίδιο.
Ευχαριστούμε πολύ!
Δευτέρα 7 Ιουνίου 2010
ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ - Λάβρος ο Ομπράντοβιτς/Ράκος ο Γιαννάκης/ Έγκλημα για το μπάσκετ και τον αθλητισμό
Το 4ο παιχνίδι της σειράς των τελικών για τα πλεϋ οφ στο μπάσκετ δεν τελείωσε ποτέ! Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος εγγλήματος κατά του μπάσκετ και γενικότερα κατά του αθλητισμού μας, εξελίχθηκε μπροστά στα ματιά όλως όσων το παρακολούθησαν ζωντανά και άντεξαν την περίπου 4ωρη διάρκεια του.
Σε ένα παιχνίδι που ξεκίνησε και τελείωσε εν μέσω επεισοδίων και που θα μπορούσες να το πεις περισσότερο σε θέατρο του παραλόγου, παρά σε αγώνα αθλήματος, ο μεγάλος νικητής ήταν η ασύστολη και κατευθυνόμενη βία και ο μεγάλος χαμένος το μπάσκετ αλλά και γενικότερα ο αθλητισμός.
Οι δύο προπονητές και ειδικά αυτός του νικητή(στα χαρτιά με 20-0) και τροπαιούχου για 8η συνεχή φορά Παναθηναϊκού, δήλωσε πως: "επιθυμούσε να παίξει μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο". Ο προπονητής των «πρασίνων» επισήμανε ότι "έτσι όπως εξελίχτηκε η κατάσταση, οι παίκτες του αδυνατούσαν να συνεχίσουν να αγωνίζονται και τόνισε ότι τέτοια γεγονότα είναι καταστροφή για το μπάσκετ". Και όπως είπε: "η λύση είναι μια: αυστηρές τιμωρίες για τους υπαίτιους των επεισοδίων".
Ο Ομπράντοβιτς συνέχισε λέγοντας ότι τέτοια γεγονότα είναι καταστροφή για το μπάσκετ και αναρωτήθηκε: «Ποίος προετοίμασε όλο αυτό το σκηνικό; Ο καθένας γνωρίζει ποίοι είναι οι υπεύθυνοι για ότι έγινε». Στη συνέχεια υπογράμμισε ότι πρέπει το καλοκαίρι να καθίσουν οι υπεύθυνοι και να θεσπίσουν νόμους αυστηρούς, ώστε να μην συμβούν στο μέλλον παρόμοια φαινόμενα. «Η άποψή μου είναι, πως αν στο ζέσταμα εκτοξευθεί στο γήπεδο έστω και ένα κέρμα να διακόπτεται ο αγώνας. Έχω εργαστεί στην Ισπανία με τη Ρεάλ, στην Ιταλία με την Μπένετον Τρεβίζο, όμως πιστέψτε με τα ματς Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού είναι κάτι το ξεχωριστό» είπε ο Σέρβος προπονητής στα αγγλικά.
Παράλληλα ο προπονητής του Παναθηναϊκού αναρωτήθηκε γιατί στα παιχνίδια της Ευρωλίγκας δεν συμβαίνει το παραμικρό, τόσο στο ΣΕΦ, όσο στο ΟΑΚΑ και σε άλλα γήπεδα της Ελλάδας. Και επανέλαβε ότι μια λύση υπάρχει για να παταχθεί το φαινόμενο της βίας στα γήπεδα, η αυστηρή τιμωρία. Έφερε μάλιστα σαν παράδειγμα το αγγλικό ποδόσφαιρο που πριν από 25 χρόνια υπέφερε από χουλιγκανισμό και εδώ και μια εικοσαετία τα φαινόμενα βίας εξαλείφθηκαν.
Γιαννάκης: "Λυπάμαι για το μπάσκετ"
Ράκος ήταν ο Παναγιώτης Γιαννάκης στη συνέντευξη Τύπου και δεν θέλησε να αναφερθεί στα επεισόδια, καθώς και στον αγώνα. Ο προπονητής του Ολυμπιακού αρκέστηκε να πει: «Συγχαρητήρια στον Παναθηναϊκό για την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Αυτή τη στιγμή αισθάνομαι πολύ φορτισμένος. Λυπάμαι πολύ για το ελληνικό μπάσκετ. Τα πολλά λόγια είναι φτωχεια»
Κρίμα για το άθλημα του μπάσκετ και κρίμα για δυό ανθρώπους κοσμήματα για τον χώρο, κρίμα για τους αθλητές που ο καθένας τους, αλλά και οι περισσότεροι από αυτούς έχουν ένα σωρό διακρίσεις(ατομικές και ομαδικές), να εξαρτώνται από κάποιους κάφρους(ένθεν και ένθεν) για να σηκώσουν μιά κούπα, για να έχουν να την λένε οι μεν στους δε, για την "αιώνια" ηλίθια "μανιάτικη" κόντρα.
Μωρέ, μπουρλότοοοο(που θα έλεγε και η Σαπφώ Νοταρά) και όποιος ξανακουνηθεί, βουρ στην Β' εθνική και ακόμα πιο κάτω...
Σε ένα παιχνίδι που ξεκίνησε και τελείωσε εν μέσω επεισοδίων και που θα μπορούσες να το πεις περισσότερο σε θέατρο του παραλόγου, παρά σε αγώνα αθλήματος, ο μεγάλος νικητής ήταν η ασύστολη και κατευθυνόμενη βία και ο μεγάλος χαμένος το μπάσκετ αλλά και γενικότερα ο αθλητισμός.
Οι δύο προπονητές και ειδικά αυτός του νικητή(στα χαρτιά με 20-0) και τροπαιούχου για 8η συνεχή φορά Παναθηναϊκού, δήλωσε πως: "επιθυμούσε να παίξει μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο". Ο προπονητής των «πρασίνων» επισήμανε ότι "έτσι όπως εξελίχτηκε η κατάσταση, οι παίκτες του αδυνατούσαν να συνεχίσουν να αγωνίζονται και τόνισε ότι τέτοια γεγονότα είναι καταστροφή για το μπάσκετ". Και όπως είπε: "η λύση είναι μια: αυστηρές τιμωρίες για τους υπαίτιους των επεισοδίων".
Ο Ομπράντοβιτς συνέχισε λέγοντας ότι τέτοια γεγονότα είναι καταστροφή για το μπάσκετ και αναρωτήθηκε: «Ποίος προετοίμασε όλο αυτό το σκηνικό; Ο καθένας γνωρίζει ποίοι είναι οι υπεύθυνοι για ότι έγινε». Στη συνέχεια υπογράμμισε ότι πρέπει το καλοκαίρι να καθίσουν οι υπεύθυνοι και να θεσπίσουν νόμους αυστηρούς, ώστε να μην συμβούν στο μέλλον παρόμοια φαινόμενα. «Η άποψή μου είναι, πως αν στο ζέσταμα εκτοξευθεί στο γήπεδο έστω και ένα κέρμα να διακόπτεται ο αγώνας. Έχω εργαστεί στην Ισπανία με τη Ρεάλ, στην Ιταλία με την Μπένετον Τρεβίζο, όμως πιστέψτε με τα ματς Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού είναι κάτι το ξεχωριστό» είπε ο Σέρβος προπονητής στα αγγλικά.
Παράλληλα ο προπονητής του Παναθηναϊκού αναρωτήθηκε γιατί στα παιχνίδια της Ευρωλίγκας δεν συμβαίνει το παραμικρό, τόσο στο ΣΕΦ, όσο στο ΟΑΚΑ και σε άλλα γήπεδα της Ελλάδας. Και επανέλαβε ότι μια λύση υπάρχει για να παταχθεί το φαινόμενο της βίας στα γήπεδα, η αυστηρή τιμωρία. Έφερε μάλιστα σαν παράδειγμα το αγγλικό ποδόσφαιρο που πριν από 25 χρόνια υπέφερε από χουλιγκανισμό και εδώ και μια εικοσαετία τα φαινόμενα βίας εξαλείφθηκαν.
Γιαννάκης: "Λυπάμαι για το μπάσκετ"
Ράκος ήταν ο Παναγιώτης Γιαννάκης στη συνέντευξη Τύπου και δεν θέλησε να αναφερθεί στα επεισόδια, καθώς και στον αγώνα. Ο προπονητής του Ολυμπιακού αρκέστηκε να πει: «Συγχαρητήρια στον Παναθηναϊκό για την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Αυτή τη στιγμή αισθάνομαι πολύ φορτισμένος. Λυπάμαι πολύ για το ελληνικό μπάσκετ. Τα πολλά λόγια είναι φτωχεια»
Κρίμα για το άθλημα του μπάσκετ και κρίμα για δυό ανθρώπους κοσμήματα για τον χώρο, κρίμα για τους αθλητές που ο καθένας τους, αλλά και οι περισσότεροι από αυτούς έχουν ένα σωρό διακρίσεις(ατομικές και ομαδικές), να εξαρτώνται από κάποιους κάφρους(ένθεν και ένθεν) για να σηκώσουν μιά κούπα, για να έχουν να την λένε οι μεν στους δε, για την "αιώνια" ηλίθια "μανιάτικη" κόντρα.
Μωρέ, μπουρλότοοοο(που θα έλεγε και η Σαπφώ Νοταρά) και όποιος ξανακουνηθεί, βουρ στην Β' εθνική και ακόμα πιο κάτω...
Παρασκευή 4 Ιουνίου 2010
ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ/ΣΧΟΛΙΟ - Πρόστιμο 2.000 ευρώ στον Διαμαντίδη
Αυτό είναι τιμωρία και μάλιστα παραδειγματική.
2000 Ευρώ πρόστιμο στον αρχηγό και διεθνή παίκτη του Παναθηναϊκού Δ.Διαμαντίδη, καθώς στα πρώτα λεπτά του 3ου τελικού του πρωταθλήματος μπάσκετ, ο τηλεοπτικός φακός τον συνέλαβε να φτύνει τον παίκτη του Ολυμπιακού Τεόντοσιτς.
Η τιμωρία είναι σκληρή αν αναλογιστεί κανείς την κρίση που περνάμε και το συμβόλαιο πείνας που έχει ο παίκτης, μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την τιμωρία τουλάχιστον...εξοντωτική!!!
Σαν δε ντρέπονται λιγάκι!!! Μετά σας φταίνε οι οπαδοί που πληρώνονται από τους εκάστοτε προέδρους-διοικήσεις για τα έκτροπα που γίνονται στους αγωνιστικούς χώρους...;;;
Αν ένας αθλητής(ο οποίος μάλιστα το έχει ξανακάνει σε παιχνίδι με τον Πανελλήνιο), δεν δείνει το καλό παράδειγμα αλλά αντίθετα όταν παρεκτρέπεται μένει ΚΑΙ ατιμώρητος, τότε δεν μπορούμε να ζητάμε ΤΙΠΟΤΑ λιγότερο από έναν πληρωμένο οπαδό.
Και προσοχή δεν μιλάω για τους φιλάθλους. Μιλώ για τους οπαδούς. Τους γνωστούς-άγνωστους που με κάθε ευκαιρία για την "κούπα" ή για να μην κερδίσει ο "εχθρός" κάνουν τα ανομολόγητα.
Και τώρα θέλω να δω πως θα μπορέσουν να σταματήσουν την "βροχή" που θα πέσει στο ΣΕΦ την Κυριακή. Γιατί θα βρέξει. ΡΟΧΑΛΕΣ!!! Αν κάθε μία από αυτές στοιχίζει 2000 χιλιάρικα σε κάθε παίκτη(αν σε πιάσει ο τηλεοπτικός φακός), προβλέπω τρελή βροχή...
Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού πέταξαν αντικείμενα και κροτίδες και τιμωρήθηκε η ομάδα με(άκουσον, άκουσον) 5000 ευρώ!!! Σκεφτήτε τώρα την Κυριακή τι έχουν να πετάξουν οι...κόκκινοι.
Καί αν δεν τελειώσει εδώ η σειρά(ο ΠΑΟ προηγείται με 2-1 και ο πρωταθλητής ανακηρρύσεται στις 3 νίκες), σκεφτείτε τι έχει να γίνει την επόμενη Τετάρτη στο ΟΑΚΑ.
Και διευκρινίζω πως δεν με ενδιαφέρει ποιά ομάδα θα πάρει το πρωτάθλημα. Έχει πάψει να με απασχολεί ο "αθλητισμός" αυτού του είδους... Με νοιάζει όμως που αθλητές όπως ο συγκεκριμένος(συμπαθέστατος κατά τα άλλα, καθώς η αθλητική του καριέρα μέχρι τώρα δεν είχε δείξει τέτοια δείγματα καφρότητας), που είναι παράδειγμα για τους μικρούς εκκολάπτοντες αθλητές της καινούριας γενιάς, δείνει τέτοια δείγματα γραφής.
Απαράδεκτο για τον αθλητή. Απαράδεκτοι και οι δικαστές.
Ας ελπίσουμε και ευχηθούμε πως δεν θα έχουμε ουτέ καν στο ελάχιστό τα ίδια ή και χειρότερα από εδώ και πέρα.
2000 Ευρώ πρόστιμο στον αρχηγό και διεθνή παίκτη του Παναθηναϊκού Δ.Διαμαντίδη, καθώς στα πρώτα λεπτά του 3ου τελικού του πρωταθλήματος μπάσκετ, ο τηλεοπτικός φακός τον συνέλαβε να φτύνει τον παίκτη του Ολυμπιακού Τεόντοσιτς.
Η τιμωρία είναι σκληρή αν αναλογιστεί κανείς την κρίση που περνάμε και το συμβόλαιο πείνας που έχει ο παίκτης, μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την τιμωρία τουλάχιστον...εξοντωτική!!!
Σαν δε ντρέπονται λιγάκι!!! Μετά σας φταίνε οι οπαδοί που πληρώνονται από τους εκάστοτε προέδρους-διοικήσεις για τα έκτροπα που γίνονται στους αγωνιστικούς χώρους...;;;
Αν ένας αθλητής(ο οποίος μάλιστα το έχει ξανακάνει σε παιχνίδι με τον Πανελλήνιο), δεν δείνει το καλό παράδειγμα αλλά αντίθετα όταν παρεκτρέπεται μένει ΚΑΙ ατιμώρητος, τότε δεν μπορούμε να ζητάμε ΤΙΠΟΤΑ λιγότερο από έναν πληρωμένο οπαδό.
Και προσοχή δεν μιλάω για τους φιλάθλους. Μιλώ για τους οπαδούς. Τους γνωστούς-άγνωστους που με κάθε ευκαιρία για την "κούπα" ή για να μην κερδίσει ο "εχθρός" κάνουν τα ανομολόγητα.
Και τώρα θέλω να δω πως θα μπορέσουν να σταματήσουν την "βροχή" που θα πέσει στο ΣΕΦ την Κυριακή. Γιατί θα βρέξει. ΡΟΧΑΛΕΣ!!! Αν κάθε μία από αυτές στοιχίζει 2000 χιλιάρικα σε κάθε παίκτη(αν σε πιάσει ο τηλεοπτικός φακός), προβλέπω τρελή βροχή...
Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού πέταξαν αντικείμενα και κροτίδες και τιμωρήθηκε η ομάδα με(άκουσον, άκουσον) 5000 ευρώ!!! Σκεφτήτε τώρα την Κυριακή τι έχουν να πετάξουν οι...κόκκινοι.
Καί αν δεν τελειώσει εδώ η σειρά(ο ΠΑΟ προηγείται με 2-1 και ο πρωταθλητής ανακηρρύσεται στις 3 νίκες), σκεφτείτε τι έχει να γίνει την επόμενη Τετάρτη στο ΟΑΚΑ.
Και διευκρινίζω πως δεν με ενδιαφέρει ποιά ομάδα θα πάρει το πρωτάθλημα. Έχει πάψει να με απασχολεί ο "αθλητισμός" αυτού του είδους... Με νοιάζει όμως που αθλητές όπως ο συγκεκριμένος(συμπαθέστατος κατά τα άλλα, καθώς η αθλητική του καριέρα μέχρι τώρα δεν είχε δείξει τέτοια δείγματα καφρότητας), που είναι παράδειγμα για τους μικρούς εκκολάπτοντες αθλητές της καινούριας γενιάς, δείνει τέτοια δείγματα γραφής.
Απαράδεκτο για τον αθλητή. Απαράδεκτοι και οι δικαστές.
Ας ελπίσουμε και ευχηθούμε πως δεν θα έχουμε ουτέ καν στο ελάχιστό τα ίδια ή και χειρότερα από εδώ και πέρα.
Δευτέρα 31 Μαΐου 2010
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ/ΣΧΟΛΙΟ - Φτάνει ποιά με την "Ζούγκλα" και τους στρατευμένους χούλιγκαν!
Με αφορμή τα επεισόδια των χούλιγκανς στην Λαμία(δεν έχει σημασία από ποιές ομάδες και σε ποιό άθλημα), είναι καιρός να μπει μιά τάξη στους "πληρωμένους στρατούς" των δήθεν οπαδών-φιλάθλων.
Είναι αίσχος και αηδία τα μόνα συναισθήματα που δημιουργούν καταστάσεις σαν αυτές, ειδικά στον αθλητισμό. Η ευθύνη των διοικήσεων των ομάδων είναι μεγάλη. Ίσως η μεγαλύτερη. Όμως η ατιμωρησία και η μη λήψη μέτρων από την πλευρά της πολιτείας, είναι έως και "ύποπτη"...
Δηλαδή τι πρέπει να γίνει για να παρθούν, επιτέλους τα αναγκαία μέτρα(θα αναφερθούμε παρακάτω) για την επιστροφή του αθλητικού πνεύματος και μόνο στους όποιους αγώνες, όλων των αθλημάτων;
Να σκοτωθεί κανένας αθλητής(από πορτοκάλια με ξυραφάκια, κινητά και άλλα πτερόεντα); Να θρυνήσουμε κανέναν παράγοντα από κανένα καδρόνι, συφόνι κλπ; Ή να έχουμε κάποιον πολιτικό που έτυχε να παρακολουθεί και στα επεισόδια, άρπαξε ένα κάθισμα στο κεφάλι;
Και τα γράφω αυτά γιατί ενώ έχουμε θύματα από την πλευρά των οπαδών-φιλάθλων δεν έχει ιδρώσει ακόμα το αυτί της πολιτείας.
Τα μέτρα είναι απλά, όμως χρειάζεται ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΒΟΥΛΗΣΗ και ΤΟΛΜΗ για την πραγματοποίησή τους.
Έχουμε και λέμε:
1) Όποια ομάδα εμπλακεί σε επεισόδια να σταματά η κρατική επιχορήγηση.
2) Μηδενισμός στον συγκεκριμένο αγώνα
3) Αν είναι υπότροπος -5 βαθμούς και στην συνέχεια αν παρουσιάσει νέα υποτροπή, άμεσος υποβιβασμός στην παρακάτω κατηγορία. Σε περίπτωση που η ομάδα δεν συμμορφωθεί με τις υποδείξεις και τις ποινές και συνεχίσει την παραβατική συμπεριφορά, να καταργηθεί η άδεια λειτουργίας της και να της απαγορευτεί η συμμετοχή σε όλα τα αθλήματα, σε όλες τις κατηγορίες, καθώς επίσης να κατασχεθεί η περιουσία της, η οποία να περιέλθει στον αντίστοιχο Δήμο που ανήκει και να δωθεί για χρήση στους δημότες της, με ελεύθερη πρόσβαση.
4) Άμεση και ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ τοποθέτηση κάμερας παρακολούθησης και καταγραφής, σε ΟΛΑ τα γήπεδα όπου γίνονται αγώνες Εθνικών Πρωταθλημάτων.
5) Υποχρεωτική επίδειξη Αστυνομικής ταυτότητας για την αγορά εισιτηρίων.
Στους δε συνδέσμους φιλάθλων-οπαδών, θα επιτρέπετε η είσοδος στις κερκίδες ΜΟΝΟ αν και εφ' όσον ο κάτοχος εισιτηρίου έχει αριθμό και κάρτα μέλους του συνδέσμου που προμηθεύτηκε το εισιτήριο.
6) Σε περίπτωση σύλληψης οπαδού-φιλάθλου από την αστυνομία κατά την διάρκεια επεισοδίων και αφού βεβαιωθεί η παραβατική συμπεριφορά αυτού, να του αφαιρείτε η φίλαθλη ιδιότητα και να τον "αναγκάζει" σε "φιλανθρωπικό έργο"
Θα μπορούσα να γράψω σελίδες με προτάσεις, αλλά σταματώ εδώ
Κύριοι,
βάλτε τώρα ένα τέλος στον χουλιγκανισμό και την μετατροπή των αγωνιστικών χώρων σε "αρένα" πριν ο "ταύρος" θανατωθεί. Και αυτός θα είναι ο αθλητισμός. Ο μόνος που πλήτεται από όλη αυτή την κατάσταση είναι ο αθλητισμός.
Είναι αίσχος και αηδία τα μόνα συναισθήματα που δημιουργούν καταστάσεις σαν αυτές, ειδικά στον αθλητισμό. Η ευθύνη των διοικήσεων των ομάδων είναι μεγάλη. Ίσως η μεγαλύτερη. Όμως η ατιμωρησία και η μη λήψη μέτρων από την πλευρά της πολιτείας, είναι έως και "ύποπτη"...
Δηλαδή τι πρέπει να γίνει για να παρθούν, επιτέλους τα αναγκαία μέτρα(θα αναφερθούμε παρακάτω) για την επιστροφή του αθλητικού πνεύματος και μόνο στους όποιους αγώνες, όλων των αθλημάτων;
Να σκοτωθεί κανένας αθλητής(από πορτοκάλια με ξυραφάκια, κινητά και άλλα πτερόεντα); Να θρυνήσουμε κανέναν παράγοντα από κανένα καδρόνι, συφόνι κλπ; Ή να έχουμε κάποιον πολιτικό που έτυχε να παρακολουθεί και στα επεισόδια, άρπαξε ένα κάθισμα στο κεφάλι;
Και τα γράφω αυτά γιατί ενώ έχουμε θύματα από την πλευρά των οπαδών-φιλάθλων δεν έχει ιδρώσει ακόμα το αυτί της πολιτείας.
Τα μέτρα είναι απλά, όμως χρειάζεται ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΒΟΥΛΗΣΗ και ΤΟΛΜΗ για την πραγματοποίησή τους.
Έχουμε και λέμε:
1) Όποια ομάδα εμπλακεί σε επεισόδια να σταματά η κρατική επιχορήγηση.
2) Μηδενισμός στον συγκεκριμένο αγώνα
3) Αν είναι υπότροπος -5 βαθμούς και στην συνέχεια αν παρουσιάσει νέα υποτροπή, άμεσος υποβιβασμός στην παρακάτω κατηγορία. Σε περίπτωση που η ομάδα δεν συμμορφωθεί με τις υποδείξεις και τις ποινές και συνεχίσει την παραβατική συμπεριφορά, να καταργηθεί η άδεια λειτουργίας της και να της απαγορευτεί η συμμετοχή σε όλα τα αθλήματα, σε όλες τις κατηγορίες, καθώς επίσης να κατασχεθεί η περιουσία της, η οποία να περιέλθει στον αντίστοιχο Δήμο που ανήκει και να δωθεί για χρήση στους δημότες της, με ελεύθερη πρόσβαση.
4) Άμεση και ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ τοποθέτηση κάμερας παρακολούθησης και καταγραφής, σε ΟΛΑ τα γήπεδα όπου γίνονται αγώνες Εθνικών Πρωταθλημάτων.
5) Υποχρεωτική επίδειξη Αστυνομικής ταυτότητας για την αγορά εισιτηρίων.
Στους δε συνδέσμους φιλάθλων-οπαδών, θα επιτρέπετε η είσοδος στις κερκίδες ΜΟΝΟ αν και εφ' όσον ο κάτοχος εισιτηρίου έχει αριθμό και κάρτα μέλους του συνδέσμου που προμηθεύτηκε το εισιτήριο.
6) Σε περίπτωση σύλληψης οπαδού-φιλάθλου από την αστυνομία κατά την διάρκεια επεισοδίων και αφού βεβαιωθεί η παραβατική συμπεριφορά αυτού, να του αφαιρείτε η φίλαθλη ιδιότητα και να τον "αναγκάζει" σε "φιλανθρωπικό έργο"
Θα μπορούσα να γράψω σελίδες με προτάσεις, αλλά σταματώ εδώ
Κύριοι,
βάλτε τώρα ένα τέλος στον χουλιγκανισμό και την μετατροπή των αγωνιστικών χώρων σε "αρένα" πριν ο "ταύρος" θανατωθεί. Και αυτός θα είναι ο αθλητισμός. Ο μόνος που πλήτεται από όλη αυτή την κατάσταση είναι ο αθλητισμός.
Δευτέρα 29 Μαρτίου 2010
ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ/ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ - Διακόπτεται η χρηματοδότηση των ΠΑΕ μέσω του ΟΠΑΠ
Να μια πολύ γενναία απόφαση - χτύπημα στην διαφθορά του ποδοσφαίρου. Εκεί που όλοι ξέρουν, γνωρίζουν, δείχνουν αλλά κανένας(και πάλι) δεν τιμωρείται.
Όρθως (και ελπίζουμε να μείνει έτσι η απόφαση αυτή και όχι στα χαρτιά), έπραξε και είπε ο ΓΓΑ Κος Π. Μπιτσαξής.
"Οι Έλληνες πολίτες παρακολουθούν με οργή και αγανάκτηση την τελευταία πράξη των αναξιόπιστων και άθλιων πρωταθλημάτων στα οποία βασιλεύει ο νόμος της ζούγκλας. Τον κατήφορο του ελληνικού ποδοσφαίρου τον ενισχύει και η αφερεγγυότητα των αποτελεσμάτων.
Μιλήσαμε με την ΕΠΟ, μιλήσαμε με τη Λίγκα και μάλιστα πήγα κι εγώ ο ίδιος στα συμβούλιά τους. Δυστυχώς ο διάλογος και οι συμφωνίες κυρίων κατέρρευσαν. Τα αιματοκυλίσματα που είδαμε μας αναγκάζουν να πούμε το εξής: η βία δεν μπορεί να χρηματοδοτείται με χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου.
Αυτή τη στιγμή το επαγγελματικό ποδόσφαιρο στο σύνολό του υπερχρηματοδοτείται με 40 εκατ. ευρώ ετησίως. Γι’ αυτό λοιπόν με εντολή του Υπουργού Πολιτισμού, Παύλου Γερουλάνου, και μετά από συνεννόηση με τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, αναστέλλεται κάθε χρηματοδότηση στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο από τον ΟΠΑΠ μέχρι να πειστεί η Πολιτεία ότι θα λάβουν τα αναγκαία μέτρα ώστε το επόμενο πρωτάθλημα να είναι ειρηνικό.
Άλλωστε το παραγόμενο προϊόν συνιστά κακή εκτέλεση των συμβάσεων και η σύμβαση με τον ΟΠΑΠ καθίσταται αυτομάτως άκυρη. Ο ΟΠΑΠ δεν μπορεί να χρηματοδοτεί αυτήν την αθλιότητα. Αυτό που γίνεται είναι αντι-διαφήμιση. Οι συμβάσεις είναι κατ’ επίφαση ανταποδοτικές", ήταν οι αναλυτικές δηλώσεις του ΓΓΑ.
Ειδικά αυτή την περίοδο που τα χρήματα στο ελληνικό δημόσιο όχι απλά δεν περισσεύουν, αλλά μάλλον αγνοούνται, η απόφαση αυτή είναι πέρα για πέρα σωστή.
Μάλιστα για να επικροτήσουμε ακόμα περισσότερο, ας βάλουμε και έναν έταιρο προβληματισμό στην όλη υπόθεση.
Μήπως θα έπρεπε να σκεφτεί η κυβέρνηση να σταματήσει και την "κρατίκη επιχορήγηση" της ΕΡΤ στους συλλόγους που εκμεταλλέυται τα τηλεοπτικά τους δικαιώματα από τις αναμεταδόσεις των αγώνων τους;
Μήπως θα έπρεπε να θεσπιστεί και νόμος, ο οποίος να λέει σαφώς και ΑΔΙΑΚΡΙΤΩΣ πως: "όποια ομάδα κριθεί ένοχη για επεισόδια εντός ή και εκτός του περιβάλλοντα χώρου του γηπέδου της από δικούς της οπαδούς, να σταματά αυτόματα η όποια επιχορήγηση σε ΟΛΑ τα αθλήματα που λαμβάνει μέρος(Εθνικά, τοπικά, επαγγελματικά ή/και ερασιτεχνικα), για το τρέχον έτος".
Αν μάλιστα είναι υπότροπος να επεκτείνεται η ποινή, αυτόματα για διπλάσιο χρόνο.
Να δώσουμε παράλληλα και ένα μήνυμα αισιοδοξίας στα αθλητικά δρώμενα της χώρας αφού, το Σάββατο 27/3 διεξήχθει ο τελικός βόλλεϋ ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό. Μεγάλος νικητής ήταν το βόλλεϋ, καθώς η διοίκηση της ομοσπονδίας επαναλλαμβάνοντας το περσινό παράδειγμα, απέκλεισε από τις κερκίδες οπαδούς και φιλάθλους(οργανωμένους) και επέτρεψε την είσοδο ΜΟΝΟ σε μαθητές, αθλητές(επιδεικνύοντας την ανάλογη ταυτότητα) αλλά και κάποιους ανθρώπους των 2 ομάδων, σύμφωνα με λίστες που παραδόθηκαν και ελέγχθηκαν.
Το αποτέλεσμα ήταν μια καταπληκτική, αθλητική ατμόσφαιρα, που συνέβαλε σε ένα παιχνίδι γιορτή που το χάρηκαν νικητές, ηττημένοι, θεατές, τηλεθεατές και όλοι οι αγνοί υποστηρικτές του αθλητισμού.
Πολλά συγχαρητήρια στην διοίκηση της ΕΟΠΕ για την απόφαση και την υλοποίηση της που δείχνει ΣΑΦΕΣΤΑΤΑ και ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΑ πως όταν υπάρχει βούληση και σχέδιο, υπάρχει ΚΑΙ αποτέλεσμα.
Όρθως (και ελπίζουμε να μείνει έτσι η απόφαση αυτή και όχι στα χαρτιά), έπραξε και είπε ο ΓΓΑ Κος Π. Μπιτσαξής.
"Οι Έλληνες πολίτες παρακολουθούν με οργή και αγανάκτηση την τελευταία πράξη των αναξιόπιστων και άθλιων πρωταθλημάτων στα οποία βασιλεύει ο νόμος της ζούγκλας. Τον κατήφορο του ελληνικού ποδοσφαίρου τον ενισχύει και η αφερεγγυότητα των αποτελεσμάτων.
Μιλήσαμε με την ΕΠΟ, μιλήσαμε με τη Λίγκα και μάλιστα πήγα κι εγώ ο ίδιος στα συμβούλιά τους. Δυστυχώς ο διάλογος και οι συμφωνίες κυρίων κατέρρευσαν. Τα αιματοκυλίσματα που είδαμε μας αναγκάζουν να πούμε το εξής: η βία δεν μπορεί να χρηματοδοτείται με χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου.
Αυτή τη στιγμή το επαγγελματικό ποδόσφαιρο στο σύνολό του υπερχρηματοδοτείται με 40 εκατ. ευρώ ετησίως. Γι’ αυτό λοιπόν με εντολή του Υπουργού Πολιτισμού, Παύλου Γερουλάνου, και μετά από συνεννόηση με τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, αναστέλλεται κάθε χρηματοδότηση στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο από τον ΟΠΑΠ μέχρι να πειστεί η Πολιτεία ότι θα λάβουν τα αναγκαία μέτρα ώστε το επόμενο πρωτάθλημα να είναι ειρηνικό.
Άλλωστε το παραγόμενο προϊόν συνιστά κακή εκτέλεση των συμβάσεων και η σύμβαση με τον ΟΠΑΠ καθίσταται αυτομάτως άκυρη. Ο ΟΠΑΠ δεν μπορεί να χρηματοδοτεί αυτήν την αθλιότητα. Αυτό που γίνεται είναι αντι-διαφήμιση. Οι συμβάσεις είναι κατ’ επίφαση ανταποδοτικές", ήταν οι αναλυτικές δηλώσεις του ΓΓΑ.
Ειδικά αυτή την περίοδο που τα χρήματα στο ελληνικό δημόσιο όχι απλά δεν περισσεύουν, αλλά μάλλον αγνοούνται, η απόφαση αυτή είναι πέρα για πέρα σωστή.
Μάλιστα για να επικροτήσουμε ακόμα περισσότερο, ας βάλουμε και έναν έταιρο προβληματισμό στην όλη υπόθεση.
Μήπως θα έπρεπε να σκεφτεί η κυβέρνηση να σταματήσει και την "κρατίκη επιχορήγηση" της ΕΡΤ στους συλλόγους που εκμεταλλέυται τα τηλεοπτικά τους δικαιώματα από τις αναμεταδόσεις των αγώνων τους;
Μήπως θα έπρεπε να θεσπιστεί και νόμος, ο οποίος να λέει σαφώς και ΑΔΙΑΚΡΙΤΩΣ πως: "όποια ομάδα κριθεί ένοχη για επεισόδια εντός ή και εκτός του περιβάλλοντα χώρου του γηπέδου της από δικούς της οπαδούς, να σταματά αυτόματα η όποια επιχορήγηση σε ΟΛΑ τα αθλήματα που λαμβάνει μέρος(Εθνικά, τοπικά, επαγγελματικά ή/και ερασιτεχνικα), για το τρέχον έτος".
Αν μάλιστα είναι υπότροπος να επεκτείνεται η ποινή, αυτόματα για διπλάσιο χρόνο.
Να δώσουμε παράλληλα και ένα μήνυμα αισιοδοξίας στα αθλητικά δρώμενα της χώρας αφού, το Σάββατο 27/3 διεξήχθει ο τελικός βόλλεϋ ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό. Μεγάλος νικητής ήταν το βόλλεϋ, καθώς η διοίκηση της ομοσπονδίας επαναλλαμβάνοντας το περσινό παράδειγμα, απέκλεισε από τις κερκίδες οπαδούς και φιλάθλους(οργανωμένους) και επέτρεψε την είσοδο ΜΟΝΟ σε μαθητές, αθλητές(επιδεικνύοντας την ανάλογη ταυτότητα) αλλά και κάποιους ανθρώπους των 2 ομάδων, σύμφωνα με λίστες που παραδόθηκαν και ελέγχθηκαν.
Το αποτέλεσμα ήταν μια καταπληκτική, αθλητική ατμόσφαιρα, που συνέβαλε σε ένα παιχνίδι γιορτή που το χάρηκαν νικητές, ηττημένοι, θεατές, τηλεθεατές και όλοι οι αγνοί υποστηρικτές του αθλητισμού.
Πολλά συγχαρητήρια στην διοίκηση της ΕΟΠΕ για την απόφαση και την υλοποίηση της που δείχνει ΣΑΦΕΣΤΑΤΑ και ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΑ πως όταν υπάρχει βούληση και σχέδιο, υπάρχει ΚΑΙ αποτέλεσμα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)